بابودنت دنیای من                   رنگی ترازهمیشست

 

قلب تموم ادماش          ازجنسی مثل شیشست

 

بابودنت رنگین کمون       یه رنگ اضافه داره

 

رنگی که زیباییش تورو      توذهن میاره

 

بابودنت توگلخونه              هیچ گلی کم ندارم

 

هیچ گلی اونجانمی خوام   وقتی تویی کنارم

 

بابودنت غصه میره             شادی جاشومیگیره

 

بادیدنت هرچی غمه         تو قلب من میمیره

 

بابودنت شعرای من           معنای تازه دارن

 

گلهای اطلسی برام           شکلی دوباره دارن

 

بابودنت دلم میخواد            پربکشه به سمت تو

 

                  توراه توفداشه

 

بابودنت دوستت دارم     روی زبونم میشینه

 

سهم من ازباتوبودن       این عشق نازنینه

 

بابودنت یه زندگی        یه عمرتازه دارم

 

برای دیدن تو من         یه عمردرانتظارم

 

هرشب که بخواب من میای        من دیگه شک ندارم

 

یه روزمیادبامن باشی        بمونی درکنارم

 

 

ستاره ها رو توی خواب ، آروم بشمار عزیزم

وقتی به من فکر می کنی ، چشماتو باز کن عزیزم

نزار پرنده های عشق دیوونه باشن عشق من

عشق من دیوونه رو یک بار مرور کن عزیزم

ببین که عاشقت شدم ، مست و خراب تو شدم

بدون که بارونت شدم ، اشک رو چشمونت شدم

 

---

گفتم نرو پرپر میشم

 گفتم نرو پرپر میشم

 

گفتی: میخوام رها باشم

 

گفتم: آخه عاشق شدم

 

گفتی:میخوام تنها باشم

 

گفتم: دلم

 

گفتی: بسوز

 

 گفتی: یه عمری باز هنوز

 

گفتم: پس عمرم چی میشه

 

 گفتی: هدر شد شب و روز

 

گفتم: آخه داغون میشم

 

 گفتی: به من خوش میگذره

 

گفتم: بیا چشمام تویی

 

 گفتی: آخر کی میخره

 

گفتم: منو جنس میبینی

 

 گفتی: آره بی قیمتی

 

گفتم: یه روز کسی بودم

 

 با من نکن بی حرمتی

 

گفتم: صدام میمیره باز

 

گفتی: با درد بسوز بساز

 

 گفتم : حالا که پیر شدم

 

گفتی: که از تو سیر شدم

 

 گفتم: تمنا میکنم

 

گفتی: میخوام خردت کنم

 

 گفتم: بیا بشکن تنو

 

 

گفتي مي خوام بهت بگم همين روزا مسافرم

«بايد برم» براي تو فقط يه حرف ساده بود

کاشکي مي ديدي قلب من به زير پات افتاده بود

شايد گناه تو نبود، شايد که تقصير منه

شايد که اين عاقبتِ اين جوري عاشق شدنه

***

سفر هميشه قصه رفتن و دلتنگيه

به من نگو جدايي هم قسمتي از زندگيه

هميشه يک نفر ميره آدم و تنها مي ذاره

ميره يه دنيا خاطره پشت سرش جا مي ذاره

هميشه يک دل غريب يه گوشه تنها مي مونه

يکي مسافر و يکي اين وره دنيا مي مونه

***

دلم نمياد که بگم به خاطر دلم بمون

اما بدون با رفتنت از تن خستم ميره جون

بمون براي کوچه‌اي که بي تو لبريزه غمه

ابري تر از آسمونش ابراي چشماي منه

***

بمون واسه خونه‌اي که محتاج عطر تن توست

بمون واسه پنجره اي که عاشق ديدن توست

 

گفتی: فراموش کن منو

آنچه که زيباست عزيز نيست، آنچه که عزيز است زيباست،

سعي کن زيبايي در نگاه تو باشد نه در چيزي که به آن مي‌نگري

                              نازنین من

تا که دندان داشتم نانم نبود

نان که پیدا گشت دندانم نبود

 

آغاز عشق. ساحل وقایع دروغ بود

                                          عشقت دروغ. کل حقایق دروغ بود

دست توست. عاشق تو هر آن کجا

                                          دست ظریف و خط شقایق دروغ بود

افسانه بود مهر تو وقتی به دل نشست

                                          آن لحظه ها تمام دقایق دروغ بود

حالا عبور میکنم از هرچه بود و هست

                                         از هرچه چشمهای مرا بر دل تو بست

قلبت ولی برای دلم تنگ می شود

                                        صدها دریغ قلب من از سنگ می شود

شاید به سنگ بودن خود شرم می کنم

                                       از تنگ بودن قلب خود شرم می کنم

همراه روزهای قدیمی مرا ببخش

                                      دیگر گذشت. خوب و صمیمی مرا ببخش

بعد از تو باز خاطره تکرار می شود

                                       مثل طناب بر تن من دار می شود

یادش به خیر عشق تو تنها امید بود

                                      دیگر گذشت. عشق تو انکار می شود

زنی که رفت پیش خودش کم کسی نبود

                                     چشمی که سوخت قاعدتا تار می شود

اینجا دو جفت خط موازی و یک نگاه

                                     غیر از تو نیز بر همه اجبار میشود

چشمان مست خواب کسی را به هم نزد

                                     وقتی که رفت چشم تو بیدار می شود

 

    نازنین من

هر چه زیباست مرا یاد تو می اندازد

نازنین من

آن که بیناست مرا یاد تو می اندازد

نازنین من

تو که نزدیک تر از من به منی می دانی

نازنین من

دل که شیداست مرا یاد تو می اندازد

نازنین من

هر زمان نغمه ی عشقی است که من می شنوم

نازنین من

از تو گویاست ، مرا یاد تو می اندازد

نازنین من

دیگران هر چه بخواهند بگویند که عشق

نازنین من

بی کم و کاست مرا یاد تو می اندازد

نازنین من

ساعتی نیست فراموش کنم یاد تو را

نازنین من

غم که با ماست مرا یاد تو می اندازد

نازنین من

 

ديشب دوباره ديدمت اما خيال بود

نازنین من


تو در كنار من بشيني محال بود

نازنین من

هر چه نگاه عاشق من بي نصيب بود

نازنین من

چشمان مهربان تو پاك و زلال بود

نازنین من

پاييز بود و كوچه اي و تك مسافري

نازنین من

با تو چقدر كوچه ما بي مثال بود

نازنین من

نشنيد لحن عاشق من را نگاه تو

نازنین من

پرواز چشمهاي تومحتاج بال بود

نازنین من

سيب درخت بي ثمر آرزوي من

نازنین من

يك عمر مانده بود ولي كال كال بود

نازنین من

گفتم كمي بمان به خدا دوست دارمت

نازنین من

گفتي مجال نيست وليكن مجال بود

نازنین من

يك عمر هر چه سهم من از تو نگاه بود

نازنین من

سهم من از عبور تو رنج و ملال بود

نازنین من

چيزي شبيه جام بلور دلي غريب

نازنین من

حالا شكست واي صداي وصال بود

نازنین من

شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد

نازنین من

اما نه با خيال تو بودم حلال بود

وقتی به تو فکر می کنم/ اشکام میشن روونه

 

ازیادت اتیش می گیره/ بازاین دل دیونه

 

عکست رو وقتی می بینم/ بغض گلومو می گیره

 

با تو بودن چیزیه که/ غم روزمن می گیره

 

چندروزیه که بدجوری/ دلم هواتو کرده

 

تو خاطرات ذهن من/ دنبال تو می گرده

 

دنبال توباخنده هات/ دنبال مهربونیات

 

میاد ولی نمی رسه به گرده پات

 

دیدن خاطرات دور/ کارشب وروز منه

 

کاری که اسونه ولی/ اتیش به جونم می زنه

 

تو اسمون هرشبم/ تو مثل تک ستاره ای

 

واسه گلهای نیمه جون/ تولد دوباره ای

 

خداکنه یه روزی باز/ تورو کنارم ببینم

 

بازاز وجود سبز تو/ گلهای شادی بچینم

 

بازم بگیم بخندیمو/ پشت وپناه هم باشیم

                     

واسه روزای بی کسی/ شاهد اه هم باشیم

 

تو مثل اسم طاهرت/پاکی وصاف ومهربون

 

تنگه دلم برای تو /قد هزارتا اسمون!

 

 

از کوچه‌ی خاطره گذر کردم باز
 
                   از غربت خود تا تو سفر کردم باز
 
                                           با دلــی پــر امیــد و انتظار
 
                                                              شاید از دور آید بوی تو یار


دو چشم منتظر خیره به راه

                    می‌بارنــد از شــوق تـو مــاه

                                    زمزمه بر لب می‌کنم این جمله را

                                                      عاشقت هستــم بــی چــون و چـرا


همچنان با یـاد تو سر می‌کنم
 
                      بــی تـو پوچــی از بر می‌کنم

                                     در دل از خدا آرزویــی می‌کنم

                                                      برای دیدنت رو به سویی می‌کنم


   تا نوری آیــد بر زمیــن از آسمــان     

 

                       عشــقو بکــش یا بخاطـرش بمـیر

 

 

 توي دنيا دو تا نابينا مي‌شناسم، يكي تو كه هيچ موقع

عشقم رو نديدي، يكي من كه كسي رو جز تو نديدم ...

 

به گل گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من خوشگل تر

 است..." به پروانه گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از

من زيبا تر است..." به شمع گفتم: "عشق چيست؟"

گفت: "از من سوزان تر است..." به عشق گفتم: "آخر

تو چيستي؟" گفت: "نگاهي بيش نيستم

 

 

 

 

 

و تو در حسرت یک زندگی ساده غزل خواهی گفت

غافل از اینکه زمان بی رحم است غافل از اینکه غزل

بیهوده است ولی انگار تو می دانستی زندگی هرچه

که هست می تواند غزل ناب نفس ها باشد

باز هم اومدم یکمی بنویسم ولی نه زیاد دوستون دارم خیلی زیاد

 

زندگي دفتري از خاطرهاست ... يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ... يک نفر همدم خوشبختي هاست ، يک نفر همسفر سختي هاست ، چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد... ما همه همسفريم

 

 انسان همچون رودخانه است . هر چه عميق تر باشد ، آرام تر و متواضع تر است

 چقدر خوبه ادم يکي را دوست داشته باشه نه به خاطر اينکه نيازش رو برطرف کنه نه به خاطر اينکه کس ديگري رو نداره نه به خاطر اينکه تنهاست و نه از روي اجبار بلکه به خاطر اينکه اون شخص ارزش دوست داشتن رو داره

 زندگي دفتري از خاطره هاست........ يک نفر در دل شب، يک نفر در دل خاک..........يک نفرهمدم خوشبختي هاست،يک نفرهمسفر سختي هاست،چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد........ ما همه همسفريم .

 زندگي کوتاه ترازآن است که به خصومت بگذرد وقلبها گرامي ترازآن هستندکه بشکنند فردا طلوع خواهد کرد حتي اگر نباشيم

 غنچه ي خندان چرا خون در دل ما مي كني ؟ خاري به خود مي بندي و ما را ز سر وا مي كني

 يکديگر را دوست بداريد و چنانچه به اين کار قادر باشيد پس همه کارها ي ديگرخود به خود روبه راه خواهند شد

هيچ وقت نذار هر رهگذري که رد ميشه رو دلت يادگاري بنويسه چون بعدا پاک کردنش خيلي سخته

 در سكوت مي توان نگاه را معنا كرد و آن را با عشق به دل پيوند زد مي توان بهار را به ديدار برگهاي خزان زده برد و براي رازقي هاي اميد از عطر دوست داشتن گفت مي خواهم سكوت كنم و تنها به حرف نگاهت گوش كنم

 اي عشق مدد كن كه به سامان برسيم**** چون مزرعه تشنه به باران برسيم

دو نفر که همديگر را خيلي دوست داشتند و يک لحظه نمي توانستند از هم جدا باشند، با خواندن يک جمله معروف از هم جدا مي شوند تا يکديگر رو امتحان کنند و هر کدام در انتظار ديگري همديگر را نمي بينند. چون هر دو به صورت اتفاقي و به جمله معروف ويليام شکسپير بر مي خورند: « عشقت را رها کن، اگر خودش برگشت، مال تو است و اگر برنگشت از قبل هم مال تو نبوده

دلش مث دریا میمونه ولی از همه دنیا خسته است همین دنیا نا امیدش کرده شاید نا مهربونی های آدما کم محلی های آدما بی معرفتی ااااااااااااااااااااادما ولی بازم نا امید نشده یه دل پاک داره قد تومو دنیا ارزش داره دیگه نا امید نیست اگه خیلی چیزها تو دنیا بر وقف مرادش نبوده امیشو از دست نداده دوبا ره شروع کرده مث یه بچه که تازه متولد شده گذشته رو فراموش کرده حالا ارادشو قوی کرده که زندگی کنه اونم با یه روحیه کاملا متفاوت حالا بهش میگم دوست دارم بهش میگم که مرسی که عوض شدی بهش میگم عاشقتم .... بهش میگم امیدتو از دست ند

دور هم که جمع می شویم ، عکس می گیریم. زیاد. خاطره جمع می کنیم. خیلی زیاد. برای روزهای دلتنگیمان. وقتی دور شدیم از هم. هوایی تازه کنیم

کناز تخته سنگي رد ميشدم..ديدم يکي در آنجا نوشته : اگر کسي عاشق شود بايد چه کند ؟.... من هم زير نوشته ي آن نوشتم بايد صبر کند .. بار دوم که از آنجا رد ميشدم ديدم زير نوشته ي من يکي نوشته : اگر صبر نداشته باشد چه کند ؟.... من هم با بي حوصله گي نوشتم بميرد بهتر است ... بار سوم که از آنجا رد ميشدم ديدم زير نوشته ي من نوشته اي نيست ولي يکي در کنار تخته سنگ مرده است

گفتم دل ميخري ؟؟؟ گفت چند ؟؟؟؟؟؟؟ گفتمش دل مال تو تنها بخند ........ خنده هايي کرد و دل ز دستانم ربود ....... تا به خود باز آمدم او رفته بود ...... دل ز دستش روي خاک افتاده بود ........ جاي پايش روي دل جا مانده بود

صداي چک چک اشکهايت را از پشت ديوار زمان مي شنوم و مي شنوم که چه معصومانه در کنج سکوت شب ‌، براي ستاره ها ساز دلتنگي مي زني و من مي شنوم مي شنوم هياهوي زمانه را که تو را از پريدن و پرکشيدن باز مي دارد آه ، اي شکوه بي پايان اي طنين شور انگير من مي شنوم به آسمان بگو که من مي شکنم ! هر آنچه تو را شکسته و مي شنوم هر آنچه در سکوت تو نهفته

اجازه هست به عشق تو، توی کوچه ها داد بزنم؟

روی پشت بوم خونه ها اسمتو فریاد بزنم؛

اجازه هست که هر نفس ترانه بارونت کنم؟

ماه و ستاره رو بازم فدای چشمونت کنم؛

اجازه هست که خنده هات قلبمو از جا بکنه؟

بهت بگم عاشقتم، دوست دارم یه عالمه؛

اجاز هست بهت بگم عشق تو توی سینمه؟ 

جونمو هم به پات بدم بازم برای تو کمه؛

به من بگو، بگو به من، بگو منو دوسنم داری؟

بگو که واسه هوست پا روی دلم نمی ذاری

 

اجاز هست نگاهتو توی خاطرم قاب بکنم؟ 

چشمی که بدخواهمونه به خاطرت خواب بکنم؛

اجازه فریاد بزنم توی قلبمی تا به ابد؟

بدون اگه رسوا بشم بخاطرت خوبه نبرد؛

اجازه هست کنار تو به اوج ابرهام برسم؟

دست توی دستمو برم به فردا برسم؛

اجازه هست دریا بشم، کویرو پیومنه کنم؟

تو صدف دلم بشی، من توی دلت خونه کنم؛

اجازه هست یه لحظه باز توی چشات نگاه کنم؟

با یک نگاه بی ریا روی غمو سیاه کنم؛

اجازه هست ... ؟

 

یه سایه از یه حادثه است
یه هق هق از یه خاطره است
 فاجعه بود رفتن تو
بغض سکوتمو شکست جغد سیاه قصه ها
 رو بموم خونمون نشست
هرگز نخواه بخندمو
  با قصه هم بازی بشم
باور کنم نیستی دیگه
به مرگ تو راضی بشم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

سلام به همگی بعد از ۶ ماه دوباره دست به قلم گرفتم و شروع به حقیقت های اشکار رو کردم

 میخوام به سردی شبهام بخندم... میخوام به پوچی فردام بخندم... وقتی میبینمت با دیگرونی... تو اوج گریه هام میخوام بخندم... میخوام داد بزنم تنهای تنهام... میخوام وقتی میگم تنهام بخندم

غربت ديرينه ام را با تو قسمت میكنم تا ابد با درد و رنج خويش خلوت می كنم رفتی و با رفتنت كاخ دلم ويرانه شد من در اين ويرانه ها احساس غربت ميکنم

 

دلم از هزاران کس گرفته شاید قسمت ما هم اینجوری بود که به هیچکی دل نبندیم

بی تو

 

اوج من حضیضی است بی تو
و بی تو
شاید
اما
اگر
آیا

بی تو
نتوانم خواهم ماند
و
نخواهم که توانم ماند

و بی تو
شاید ها
اماها
اگرها
آیاها
به هرگز بدل خواهند شد
و من هرگز بی تو نمی خندم
و من هرگز بی تو نفس نمی کشم
و من هرگز بی تو زنده نمی مانم

بی تو در دریایی از غم سرگردان شدم

بی تو در گردابی از غم نابود شدم

و باید گفت بی تو هرگز.....

صحنه ی قبل از مرگ :
وقت شام بود
شام را آوردی
وای که چه عطری ، چه بویی ، چه طعمی
گفتی برق ها خاموش
گفتم چشم
برق ها را خاموش کردم ، شمع ها را روشن ، هفت شمع
گفتم زیباست ، تو شمع منی من هم پروانم
گفتی شام یخ کرد
گفتم آری شام آخر
قبل از شروع شام گفتم
دست هایت را بگذار در دستم
شاید نتوانم حس کنم آنان را برای بار دیگر
نرم بود دستت ، مثل پیراهن حریری که داشتی بر تن
رو به روی هم نشسته بودیم
برخاستم آمدم پیشت
صورتم را آرام جلو آوردم
گفتی کم ، شام یخ کرد ، باشد برای وقت خواب ، شب
لب هایم را زود برداشتم
گفتی نه
با خنده گفتم شام یخ کرد ، باشد برای وقت خواب ، شب
شام را خوردیم
یک لقمه من در دهان تو میگذاشتم
یک لقمه تو در دهان من
گفتم خب این هم از شام آخر
گفتم من خوابم می آید
خندیدی
گفتی من آمادم
لباس خواب قرمزت را کرده بودی بر تن
برق ها را خاموش کردم
سفت ، با تمام قدرت تو را در آغوشم کشیدم
دکمه های لباس خوابت را دانه دانه باز کردم
بغض راه گلویم را بست
ترسیدم ، واقعا ترسیدم
نمیشد ، نمیخواستم و نه میتوانستم
که باور کنم ...
تو
عشقم
خیانت کرده باشی به من
اول به خودم گفتم
که تو را میکشم
بعد فهمیدم که هرگز من نمیتوانم
خوابیدی تو در کنارم
سرت بود روی سینه ام
موهای بلندت لای انگشتانم
صدایت کردم
نمیدادی جوابم
سرد بودی
دست هایت سرد
صورتت سرد
پاهایت سرد
تنت سرد
به تمام تنت دست میکشیدم سرد بود ، سرد سرد
ولی سینه ات گرم بود
عرق کردی ؟!
پس چرا اینقدر
ترسیدم
صدایت کردم
باز هم نمیدادی جوابم
برق را روشن کردم
وای خدای من !!!!
چه کار کرده بودی با خودت
کارد را دیدم
که چگونه دریده بود سینه ات
مگر ما نبودیم عاشق هم
پس چرا کردی خیانت
تمام ذهنم را مرور کردم
واااااااااااااااااای
خودم کردم که لعنت بر خودم باد
تمام ماجرا را به یاد آوردم
آن شب که نبودی در کنارم
آن زن ........
شرمندم
ولی افسوس
آمدم کنارت خوابیدم
به قولم عمل کردم
لبانم را گذاشتم روی لبهایت
التماس کردم
کارد را بیرون کشیدم از بین سینه هایت
میلرزیدند دست هایم
آخ سوختم
سرما را حس کردم
و خون را که جاری بود روی سینه ام
روی دستانت
صحنه ی مرگ

 

خدایم ،خدایم،اه ای خدایم

                           صدایت میزنم بشنو صدایم

شکجه گاه این دنیا است جایم

                           به جرم زندگی این شده سزایم

                      اه ای خدایم بشنو صدایم

                                مرا بگذار با این ماجرایم

نمیپرسم چرا این شد سزایم

                         

                                    اه ای خدایم بشنو صدایم

گلویم مانده از فریاد و فریاد

                           ندارد کز غم ،مرگ صدا را

به بغض در نفس پیچیده سوگند

                           

                              به گل های به خون غلتیده سوگند

 

                         به مادر سوگوار جاودانه که داغ نوجوان دیده سوگند

خدایا حادثه در انتظار است

                        به هر سو باد وحشی در گذار است

به فکر قتل عام لاله ها باش

                       که خواب گل به گل پا بوس خار است

خدایم ای پناه لحظه هایم

                         صدایت میزنم با گریه هایم

                        صدایت میزنم بشنو صدایم

الهی در شب قبرم بسوزان

                          ولی محتاج نامردان مگردان

عطا کن دست بخشش همتم را

                         خجل از روی محتاجان مگردان

الهی کیفرم را میپذیرم

                    که از تو ذات خود را پس بگیرم

کمک،تا کی با ناحق بسازم

                   برای عشقو ازادی بمیرم

                      

 

تک درختي تنها توي يک جنگل تاريک و سياه از غم و درد به خود ميپيچيد.

از خودش ميپرسيد که چرا اينقدر تنهايم؟! که چرا هيچ دلي با من نيست؟ که چرا نيست دلي

نگران من و تنهايي من؟ چه شود گر که دگر قد نکشم؟ چه شود اگر که من توي جنگل

نباشم؟آنقدر گفت و گريست که شکست و آرام روي يک نهر روان ساخت پلي...

چقدر زيبا بود !چقدر مستحکم.

...
و درخت تنها عشق را پيدا کرد.

عشق را در بهار بايد جست. در گردش پروانه به دور يک گل، در ذوب شدن يخ با دست

نوازشگر نور و خورشيد ، درميان سفر چلچله ها، درميان قطرات باران، در ميان وزش باد و

غرش ابر و طوفان

عشق را بايد جست روي يک نهر روان که درختي روي آن ساخته پل

... و درخت تنها عشق را پيدا کرد

عشق يعني ايثار، عشق يعني گذشتن از خود، از بود و نبود

عشق يعني درختي بيجان روي يک نهر روان

عشق يعني يک بغل دلواپسي گم شدن در انتهاي بي کسي

 

آرزو

كاش بر ساحل رودي خاموش ، عطر مرموز گياهي بودم

چون بر‌آنجا گذرت مي‌افتاد به سروپاي تو لب مي‌سودم

كاش چون ناي شبان مي‌خواندم به نواي دل ديوانه تو

خفته بر هودج مواج نسيم مي‌گذشتم زدر خانه تو

كاش چون پرتو خورشيد بهار سحر از پنجره مي‌تابيدم

ازپس پردة لرزان حرير رنگ چشمان تورا مي‌ديدم

 

كاش چون آيينه روشن مي‌شد دلم از نقش تو و خنده تو

كاش چون برگ خزان ، رقص مرا

نيمه شب ماه تماشا مي‌كرد

در دل باغچة خانة تو .

 

 

 بی تو دنیا بر سرم آوار شد

 بین ما هر پنجره دیوار شد

 درد ما در بودن ما ریشه داشت

رفتن و مردن علاج کار شد

 آنکه اول نوشدارو مینمود

بر لب ما زهر نیش مار شد

 عیب از ما بود از یاران نبود

 تا که یاری یار شد بیزار شد

                            عاقبت با حیله سوداگران

                                        عشق

                               کالای هربازار شد

ای خدا ای خدا ای خدا دیگه دنیا واسه من تاریکه زندگی کوره رهی باریکه اخر قصه من تزدیکه

این منم از همه جا وا مانده از همه مردم دنیا رانده راندوو خسته و تنها مانده ای خدا ای خدا ای خدا

عشق بی غم توی خونه خنده های بچه گونه به دلم شد ارزو

بازی عمرمو باختم اخه امیدی که ساختم عاقبت شد زیرو رو ای خدا ای خدا ای خدا